OVER ONS

Welkom op de website van de Pastorale Zone Tienen!

Op deze site vind je informatie, nieuws en aankondigingen over de geloofsgemeenschappen die deel uitmaken van onze zone.

Pastorale Zone Tienen verenigt alle parochies van Tienen, Bost, Goetsenhoven, Hakendover, Kumtich, Oorbeek, Oplinter, Sint-Margriet-Houtem en Vissenaken. De zondagskerk of hoofdkerk van de zone is de Sint-Germanuskerk, Veemarkt Tienen.

Vroeger kon elke wijk of dorp een parochie zijn. Vandaag kampen we met een te kort aan priesters en doven vele kleine geloofsgemeenschappen stilaan uit. Het doel van onze zone is het opbouwen van minstens één vitale christelijke gemeenschap. Met de oprichting van onze pastorale zone Tienen willen we verzekeren dat onze geloofsgemeenschappen niet zonder pastorale zorg zullen vallen. Plaatselijke gemeenschappen kunnen blijven bestaan, alleen zal hun pastorale zorg op een andere wijze bestaan dan nu het geval is.


Contacteer onze zone

KALENDER

FEMMA SINT-MARGRIETE-HOUTEM

Kookles, feestgerechten: dinsdag 7 december om 19.30 u in Centrum Houtem.
Kookles voor mannen: dinsdag 14 december om 19.30 u in Centrum Houtem
 

...

Lees meer

16 november Gebedsdag Pastorale zone Tienen in Sint-Germanus

8.30 u. Ochtendgebed
9.00 u. Eucharistie
12.00 u. Angelus en Middaggebed
15.00 u. Met Maria
19.00 u. Avondgebed en aansluitend Lof

Pastorale zone Tienen
Veemarkt 36 3300 Tienen
www.kerk-tienen.be
diaken.jan.abts@gmail.com
Meer info op:
www.veniteadoremus.be/nl
www.diaken-jan-abts.jouwweb.be/venite-adoremus

...

Lees meer

MEDEDELINGEN ST. GERMANUS

Dinsdag 9 november om 14.30 u in PC Kabbeek samenkomst zoneploeg
Donderdag 11 november om 19.30 u in PC Kabbeek repetitie koor
Zondag 14 november 10.30 u VREDEMIS bijgewoond door het stadsbestuur
en de vlaggendragers.

...

Lees meer

ALLERHEILIGEN ST.-LAURENTIUS GOETSENHOVEN

Onze parochiekerk zal op 1 november in de namiddag open zijn voor individueel gebed.
Om 16 u. is er een herdenkingsmoment voor de familieleden die we de voorbije twee jaar verloren hebben. 
Heb je een dierbare die je wil herdenken dan kun je zijn/haar naam doorgeven, met een berichtje op:
 gsm 0474/597959 (Lutgarde Van Cappellen) of 0495/245040 (Arlette Kustermans).
 

...

Lees meer

NIEUWS

MENSEN IN NOOD

De werkgroep Mensen In Nood, brengt op maandag 20 december een tachtigtal grote voedselpakketten bij kansarme gezinnen aan huis in deze stad.

Voor hen mogen wij met de daad een Kerstlichtje ontsteken in hun vaak niet zo eenvoudig leven.

Dit kan dank zei de regelmatige steun van velen in Tienen.

Langs deze weg willen wij hen allen veel dank betuigen.

Bijzondere dank ook aan de Lionsclub Tienen, die ons elk jaar vele voedselpakketten bezorgen.

En zoals reeds vele jaren mogen wij ook weer rekenen op de sterke steun van de firma AFFILIPS nv, die ons 15000 euro geven om onze hulp aan de kansarmen te kunnen vervullen.

De werkgroep MIN wenst u allen een zalig Kerstfeest toe.

...

Lees meer

Bergrakkers sluiten Christus Koningviering af met eucharistie

Op 20 november vierden onze Bergrakkers Christus Koning. Dit is het einde van het kerkelijk jaar. Voor vele jeugdbewegingen is dit een jaarlijks feest. Onze Bergrakkers sloten dit feest af met een plechtige eucharistie. Vele oud-bergrakkers en ouders van onze leden hielden er aan deze viering bij te wonen. 

Michel Vanwinckel. 

...

Lees meer

VONKJE VREDE

Op zaterdag 18 december om 16 uur maken het vicariaat Vlaams-Brabant en Mechelen , vicariaat Brussel en het bisdom Hasselt een radioprogramma 'Vonkje Vrede'. Met een mix van verhalen, poëzie, interviews, muziek, gebed en doe-opdrachten zullen twee grote thema’s in de uitzending aan bod komen: het Vredeslicht, dat in die periode in de verschillende Vlaamse bisdommen verspreid zal worden, en het evangelie van de vierde adventszondag waarin Maria een bezoek brengt aan Elisabeth (Lc 1, 39-45).

'Vonkje Vrede' is een radioprogramma voor jongeren, gezinnen, catechesegroepen, ouderen, eenzamen, zieken ...

Volg het live op Radio Maria via DAB , de website van Radio Maria of via de Radio Maria app.

Meer info via: www.radiomaria.be of www.vlbm.be/activiteiten
 

 

...

Lees meer

SINT JACOBSROUTE (AFLEVERING 6)

© Pascal Bernardon (Unsplash)

Naast de vele kerken zijn er natuurlijk ook schitterende wereldlijke gebouwen. Oude burchten en kastelen die doen dromen van ridders en jonkvrouwen. Stadspoorten en belforten die getuigen van vrije gemeenten en steden. Vestingwerken en commanderijen die getuigen van honderden jaren oorlog met de buurlanden. Zo bezoeken we een oude commanderij waar de eigenaar heel zijn leven gewerkt heeft aan het onderhoud en instant houden van een vervallen kasteel. Een levenswerk die de tand des tijds niet zal overleven, Je ziet dat de man evenals zijn burcht veel van zijn glorie is verloren. Een ontmoeting hier wil ik jullie niet onthouden. Op het binnenplein zit een veertiger te ontbijten met een dame. Het eerst moment veronderstel ik dat naast hem zijn oude moeder zit, maar het bleek zijn mindervalide echtgenote. Elk jaar doen ze een stukje van de Camino met een versterkte (elektrisch ondersteunde) fiets met rolstoel drager en aanhangwagen. Ze doen max 40 km per dag, maar genieten van het verblijf in de natuur, dankbaar voor fruit en yoghurt en de plaatselijke gewoontes. Ook dit zijn gehuwden die in de zorg voor elkaar het mooie in en van het leven niet vergeten zijn. Dank voor jullie getuigenis.

Zo vragen we op een dag in een klein gemeentehuis op de eerste verdieping naar het prachtige gebouwencomplex aan de andere kant van de straat. De gedreven secretaresse, die ook een heel eind gestapt heeft langs de Camino, vertelt voluit. Het huidige revalidatiecentrum was in oorsprong een sanatorium voor TBC patiënten. De bovenverdieping heeft verschillende terrassen waar men kan genieten van de uitzonderlijke luchtkwaliteit in deze streek. Het zou ook een klein seminarie hebben gehuisvest en ten tijde van de grote oorlogen had het ook dienst gedaan als legerhospitaal. Uit die tijden stamt ook de oude boom in het midden van het centrale parkplein. Ze wil ons nog iets meegeven, maar beseffend dat we pelgrims zijn plaatst ze een boodschap bij de stempel in ons pelgrimsboekje. “Ultreïa” Het is een pelgrimsgroet wat zoveel betekent als: Trek er op uit, vooruit, ga op weg en moge God je hierbij helpen. Ze geeft ons nog een adres van Vlamingen die hier in het dorp wonen. Daar kunnen we dan toch een woordje Vlaams spreken in dit Frankenland. Deze mensen uit Scherpenheuvel wijzen ons een mooie route zodat we toch weer een stukje drukke baan kunnen vermijden. Prachtig, dank je wel.

Langsheen de route vinden we af een toe verwijzingen naar Sint Jacob en de vele pelgrims die ons zijn voorgegaan. Restanten van een refuge, een hospitaliteit, een beeld van Sint-Jacob of van Sint-Rochus als pelgrim naar Compostella of een oud kruisbeeld op een kruispunt, of zelfs een modern pelgrimsbeeld midden op een rotonde.

Hoe dieper we in Frankrijk afdalen, dit wordt gezegd als je van Noord naar Zuid trekt in Frankrijk, hoe meer verwijzingen je terug vind van de Compostella route. Soms een heel informatiebord voor Pelgrims, met verwijzingen naar verblijfplaatsen en plaatselijke Sint-Jacob verering. In de grotere steden met infobalie vraagt men meer details over onze pelgrimstocht en wordt dit in statistieken bijgehouden. Maar als pelgrim voel je je pas echt gesteund als na de eucharistie, de priester de pelgrims uitnodigt om naar voor te komen en hij een zegenwens uitspreekt. Hierbij denk ik aan het prachtige abdijencomplex van Moissac waar zich een kleine communiteit van zusters bevindt en een actieve parochie open staat voor de pelgrims. Toch ook soms een teleurstelling als in een ontwijde Sint-Jacobskerk een expositie loopt die zeker niet religieus te noemen is. Gelukkig zijn er ook plekken die echte bedevaartsplaatsen zijn. Het meest gekende langsheen onze pelgrims weg is de zwarte Madonna van Rocamadour. Ondanks de vele toeristenbezoekers doet men veel moeite om de pelgrims te omgeven met kans tot gebed, verzorgde liturgie, kans voor aanbidding, meditatie of een persoonlijk gesprek

Diaken Jan Abts

...

Lees meer

ABC VOOR HET GELOOFSGESPREK: UNIVERSUM

© Greg Rakozy (Unsplash)

Wie heeft er nooit op een heldere avond/nacht, buiten stil gestaan bij de grootsheid van het Universum? Het is dan net of ik zelf het scheppingsverhaal aan het beleven ben: de maan, de lichten aan het hemelgewelf. Die verwondering en bewondering wekt in mij een gevoel van vreugde, grootsheid en kleinheid tegelijkertijd. 

En ook heel wat vragen? Voor de exacte vragen kan ik terecht bij de geleerden die dit Universum bestuderen met verfijnde instrumenten. Zij berekenen, ontdekken en proberen het Universum te doorgronden.

Voor de vragen als waarom? Wie? Vanwaar? Naar waar? Zijn ook deze geleerden voor een groot deel het antwoord schuldig. Dan blijft er verwondering en bewondering en bidden we zoals in Psalm 19: ‘De hemel ontvouwt de glorie van God, het uitspansel zegt: ‘Ik kom uit zijn handen. Elke dag opnieuw wordt dat verkondigd, elke nacht opnieuw wordt dat gefluisterd, zonder tong of taal, geen stem laat zich horen; en toch klinkt de boodschap over heel de aarde, reikt dat getuigenis tot het einde van de wereld.’

In alle eeuwen hebben geloofsgenoten en andere zoekers deze vraag gesteld en er al dan niet een bedenking, meditatie of gebed bij gemaakt. Sint-Franciscus sluit zich aan bij het scheppingsverhaal en schreef een klein millenium geleden een lofzang die ook wij vandaag nog kunnen bidden: ‘Geprezen zijt Gij, mijn Heer, o zuster water, die zeer nuttig en nederig en kostbaar en rein is… Geprezen zijt Gij, mijn Heer, om onze zuster, moeder aarde, die ons onderhoudt en voedt en verscheidene vruchten voortbrengt samen met kleurrijke bloemen en gras. Prijst en zegent de Heer en dankt Hem en dient Hem in grote nederigheid…’

Heilige Franciscus, help ons bidden loven en danken om de wonderlijke schepping, ook in deze donkere dagen. 
Anne

...

Lees meer

De ketting (1)

(een kerstverhaal door Gui Nijs, erestadsdichter)

De zon staat laag, de schaduwen zijn lang en loom. Weemoed lijkt uit de takken van de zilverlinden te druipen.
Sterven is een essentieel deel van ons mens-zijn, maar afscheid nemen van een moeder is als een tweede keer de navelstreng doorknippen. Nu stappen ze achter de lijkwagen richting begraafplaats. Als diepgelovige vrouw stond ze erop de traditie te bewaren. Kerk, kerkhof, koffietafel. “Het kerkhof is de plaats waar doden en levenden bijeenkomen om op mekaar te wachten. Daar wil ik het wel even aanzien.” repliceerde ze als er over de voordelen van crematie werd gesproken. De hele ceremonie op één plaats zou zo veel gemakkelijker zijn geweest. Maar de laatste wil…
Ze had zo haar willetje. Daar kon schoondochter Ludwine van meespreken. Zij was het die tot voor enkele weken haar elke dag twee keer kwam verzorgen. Niet dat ze ondankbaar was, integendeel. Ze was nog zo blij dat ze haar laatste maanden thuis kon doorbrengen. De vooravond van haar opname in de kliniek was moeder stiller dan anders. Er hing een sfeer van afscheid tussen de geboende meubels. Toen de verzorging afgelopen was, hield ze Ludwine nog even staande. Op een samenzweerderige toon fluisterde ze: “Ga naar boven, in mijn nachtkastje zit een schoendoos. Breng die mee.” Met de doos in haar handen schoten haar ogen vol tranen. Plechtig haalde ze het wat verschoten rode etui uit de doos. “Doe het open” beval ze kort “Dit is een ketting die bij ons al vier generaties in de familie is. Mijn grootvader, de overgrootvader van je man, kocht het juweel toen hij heelhuids uit de eerste wereldoorlog kwam. Het was een geschenk voor zijn vrouw, die vier jaar in haar eentje voor de kinderen en de boerderij had gezorgd. Sindsdien is het familietraditie dat het halssnoer telkens van de moeder naar de oudste dochter overgaat. En nu is ze voor jou.”   

Beduusd keek de jonge vrouw naar de gouden ketting met het kleine vrouwenzakhorlogetje. Wat heeft oud goud toch een zalig warme patine ! Misschien had het halssnoer niet zo een grote waarde maar als familiestuk met een rijke traditie kon het wel tellen. Als uit een vreemde droom ontwaakt, bekeek Ludwine de zieke vrouw en stamelde: “Dit kan ik niet aannemen.” “En waarom niet?” antwoordde de zieke heel alert. “Ik ben niet je oudste dochter, alleen maar je schoondochter en ik wil die aloude traditie niet doorbreken.”
“Luister eens, mijn beste kind.” kaatste ze gevat terug, “ Je bent mij maanden aan een stuk elke dag, soms meermaals, komen verzorgen. Je deed het met genegenheid en met de glimlach, ook als ik soms moeilijk deed. Altijd tijd voor een praatje. Christine, mijn oudste dochter, heb ik amper gezien. Even binnen en weer buiten. Als die ketting iemand toekomt, ben jij het wel.” “Ach, zo mag je het niet zien. Christine heeft een drukke baan, twee grotere jongens en terug zwanger. Ze bracht toch af en toe een cadeautje mee. Ik ben je erg dankbaar, maar ik zit er wat verveeld mee. Ze gaat zich zeker gepasseerd voelen.”
“Ze moet dan maar leren dat je het eerste geboorterecht moet verdienen.” antwoordde ze korzelig en draaide zich op haar andere zij, teken dat het gesprek was afgelopen.  

Dat was bijna een maand geleden en nu staan ze samen rond haar graf. “Rouwen is een manier om onze liefde een andere vorm te geven. Liefde stopt niet, waarom zou verdriet moeten stoppen?” zei de priester aan het einde van de dienst tegen de rouwende familie. Het heeft op Christine weinig indruk gemaakt. Als de kist langzaam wordt neergelaten, sist ze voor zich uit: “Ludwine dievin!” Dat rijmt en bekt ogenschijnlijk beter dan ‘dievegge’. Het levert haar een kneep in de arm op van haar man. Haar schoonzus acht ze geen blik waardig.
Leo is in alle staten, maar besluit geen scene te maken. Hij heeft op enkele weken tijd zijn echtgenote zien veranderen in een kribbige, ontevreden vrouw. Dat zij niet langer het doorgeefluik van de familietraditie zou zijn, zit haar onmetelijk hoog. Waar is dat meisje gebleven met ogen van het zeldzaamste blauw en één en al pretlichtjes? De liefde blijft, sommige dingen gaan nooit over.
Maar hij maakt zich ongerust.
De volgende ochtend ontspint zich een geanimeerd gesprek, waarin hij voorstelt haar een nog mooiere en meer eigentijdse ketting te kopen. Maar zij blijft koppig herhalen: “Die ketting komt mij toe en zij heeft er geen recht op.”

Dagen schrompelen in elkaar, maar levens blijven onverstoorbaar doorgaan. Er is niets dat verdwijnt als de herinnering blijft. Rouw kan je verzachten maar niet wegdrukken. Elke week gaat pa naar het kerkhof. “Ik ga eens klappen met ons ma. Ze antwoordt niet, maar ik weet dat ze luistert. Daarom ben ik blij dat ik nog een plekje heb waar ik naartoe kan.”
De kracht van hun gedeelde geschiedenis laat broer en schoonbroer vergeefse pogingen ondernemen om het geschil bij te leggen. Geen van beide vrouwen heeft aanleg voor gemeenheid en toch lukt het niet. Niets dat Ludwine zo uit haar evenwicht brengt als de beschuldiging dat ze een profiteur is. Opvliegers van emotionele hormonen, nu ze in verwachting is, porren Christine niet meer aan tot vergevingsgezindheid. Het blijft koude oorlog tussen die twee. Wie heeft gelijk? 
Niet alle zonden wegen even zwaar. Anders had Dante de moeite niet gedaan om de negen cirkels van zijn hel te verzinnen. De hoogste berg bedwing je niet zonder de eerste stap te zetten.

Wordt vervolgd.

...

Lees meer

CONTACTEER ONS